Een naam met veel spellingen
Middeleeuwse plaatsnamen hadden geen vaste officiële spelling zoals tegenwoordig. Schrijvers noteerden namen volgens taal, dialect en eigen schrijfgewoonten. Voor Mierlo zijn daarom verschillende vormen overgeleverd.
De Heemkundekring Myerle vermeldt onder meer varianten als Mierle, Myerle, Mierloe en Mierloo. Op de website van de heemkundekring wordt Merloe genoemd als vorm uit 1256 en Myerle als een vorm die in 1335 voorkomt. Oudere heemkundige publicaties laten zien dat de precieze transcriptie per bron of uitgave kan verschillen, bijvoorbeeld Mierle of Mierie.
Waarom voorzichtigheid nodig is
Een spelling in een moderne transcriptie is niet altijd letterlijk gelijk aan de schrijfwijze in het originele handschrift. Voor nauwkeurig historisch onderzoek moet daarom waar mogelijk worden teruggegaan naar de oorspronkelijke oorkonde of een wetenschappelijke editie. De verschillende vormen vertellen vooral dat de uitspraak en spelling eeuwenlang veranderlijk waren voordat de moderne vorm Mierlo vast kwam te liggen.
